اصولن به نظر من، همه ی خلقیات بشری، بدون استثنا، تو وجود همه ی آدما هست. فقط مقدارش فرق میکنه.اعتیاد،عصبانیت،گرایش به همجنس،علاقه به فرزند داشتن و خیلی چیزای دیگه. یکی از اون خیلی چیزای دیگه موضوع لجن پراکنی امروز منه. یه بیماری خطر ناکه، که بدجوری یقه ی ما ایرونیارو چسبیده.  اسم مخففش اینه:

س.ک.ا.

مخفف ((سندروم کون گشادی اکتسابی)). از اسمش میشه فهمید که مسریه. البته تو دنیایی که خمیازه سرایت میکنه، کون گشادی دیگه جای خودشو داره. شاید این خلق از دسته ی اون اخلاق پایه باشه. این دسته از اخلاق با بنیان های رفتار آدم سرو کار دارن. یعنی تاثیرات ریشه ای دارن و در واقع طیف وسیعی از خلقیات آدم رو دستکاری میکنن. مثلن ممکنه شما از سر کون گشادی حتی درخواست عزیز ترین آدمای زندگیتون رو رد کنین. کون گشادی صدای((اعتراض)) شما رو خفه میکنه. پیش خودت میگی: (به من چه؟ حل میشه. یکی دیگه میاد و انجامش میده.)

ولی اگه ((یکی دیگه)) هم همین حرف تورو بزنه همه ی کون گشادا از گرسنگی میمیرن. کون گشادی میتونه تو رو اونقدر بی تفاوت کنه که پر فایده ترین سال های عمرتو به امید یه معجزه ی غیر ممکن به گند بکشی. البته من خودم هم دچار همین بیماری هستم. تحقیقات پزشکی نشون داده که دوره ی پنهان این بیماری به اندازه ی طول عمر میزبانه. در واقع این بیماری رو طول زندگی بیمار اث نمیگذاره، ولی عرض زندگیشو به میزان n (...و3و2و1و0n=) برابر کاهش میده. ولی کلاه خودمو که قاضی میکنم میبینم که این بیماری بر خلاف بقیه ی بیماری ها که واسه شون 100 سال تحقیق و مباحثه میکنن بعد به مرحله ی در مان عملی میرسن، باید از اول درمان عملی رو آغاز کرد.

به امید ریشه کن شدن این بیماری.

پیروز و ایرانی و مستقل باشین.

آبان.

دایره:

این بیماری باعث ایجاد افسردگی و تضغیف روحیه میشه...به خاطر اینکه حس به درد نخور بودن به آدم دست میده. همیشه یه سری آرزو تو ذهنت داری ولی به خاطر این بیماری دنبالشون نمیری و تو ذهنت پر از "کاش و اما و اگه اینجوری بود" میشه

اگر هم دنبال چیزی بری سریع ولش میکنی و ادامه نمیدی

که تو کل زندگیت یقه اتو میچسبه...نه فقط تو یه چیز.

نمیخواهم واسه اونایی که این بیماری رو دارن تئوری اندوه بنویسم

میشه گفت این بیماری مسریه..یعنی بستگی به جو و شرایط و آدم هایی که باهشون در ارتباطی درصد بیماری بالا یا پایین بیاد.

حالا چرا این بیماری به سراغ آدم میاد ؟؟

یکی از دلایل اش زیادی ایده آلیسم فکر کردنه وقتی اروز های بزرگ داری و اونارو دور از دسترس میبنی یعنه آدم با خودش میگه کار کوچک من تاثیری نداره...که این باعث میشه آدم کلاً هیچ کاری نکنه و به قول مرحوم لنون let it be...

شاد باشید

*دایره کامل*